چه رسم جالبی است

محبتت را میگذارند پای احتیاجت

صداقتت را پای سادگیت

سکوت را پای نفهمیت

نگرانیت را پای تنهاییت

و وفاداریت را پای بی کسی

و آنقدر تکرار می کنند که خودت باور

 می کنی تنهایی و بی کس و محتاجی